بیماری نیوکاسل (ND) یکی از ویرانگرترین بیماری‌های عفونی از نظر اقتصادی است که صنعت طیور را در سطح جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد. سویه‌های حادِ (Virulent) ویروس نیوکاسل (NDV) می‌توانند باعث تلفات سنگین و ضایعات بافتی شدید در سیستم‌های تنفسی، گوارشی، عصبی، تولیدمثلی و ایمنی طیور شوند. اگرچه به واسطه رعایت پروتکل‌های سخت‌گیرانه امنیت زیستی (Biosecurity) و واکسیناسیون گسترده، پیشرفت‌های شگرفی در پیشگیری از ابتلا و مرگ‌ومیر ناشی از این بیماری حاصل شده است، اما چالش‌ها همچنان باقیست. در دهه‌های اخیر، تکامل مستمر ویروس نیوکاسل منجر به ظهور ۲۰ ژنوتیپ مختلف شده است؛ این تنوع ژنتیکی می‌تواند عاملی برای شیوع بیماری، حتی در گله‌های واکسینه‌شده باشد. در برخی کشورها، استفاده از واکسن‌های نوین منطبق با ژنوتیپ‌های بومی (Genotype-matched)، با موفقیت توانسته است چرخش سویه‌های حاد ویروس را در فارم‌ها مهار کند. با این حال، ویروس حاد نیوکاسل همچنان در بسیاری از مناطق جهان، به‌ویژه در کشورهای با درآمد پایین و متوسط، بومی (Endemic) است و بر معیشتِ میلیون‌ها نفر که برای تأمین غذای خود به طیور وابسته هستند، اثر می‌گذارد. در کشورهایی که نیوکاسل در آن‌ها بومی است، اگرچه واکسیناسیون برای کنترل بیماری اجرا می‌شود، اما نبود واکسن‌های هماهنگ با ژنوتیپ که توانایی کاهش عفونت و انتقال ویروس را داشته باشند و همچنین اجرای نامناسب واکسیناسیون در مرغداری‌ها، باعث کاهش اثربخشی واکسن‌ها شده است. بررسی دقیق ویژگی‌های واکسن‌های موجود برای تعیین برنامه‌های صحیح واکسیناسیون و ساخت واکسن‌های نسل جدید ضروری است. در این راستا، ما در این مقاله به بررسی جامع واکسن‌های تجاری و آزمایشگاهی موجود و همچنین پلتفرم‌های نوین و نویدبخش برای توسعه نسل بعدی واکسن‌های نیوکاسل می‌پردازیم.